اْنس

گر شدی عطشان ِ بحر ِ معنوی

فرجه‌ای کن در جزیره‌ی مثنوی

فرجه کن چندان که اندر هر نفس

مثنوی را معنوی بینی و بس

                                       مولانا

 

گفتم: انس چیست؟

گفت: انس، حیات ِِِ مدام است. انس مدامی‌ی حبات است. 

گفتم: صفا را، مدام می‌خواهم. انس را می‌خواهم.

گفت: اگر صفا را می‌خواهی، در صفا پیوند. و بر آن باقی باش. در صفا خانه بگیر و در عمق ِِِ آن خلوت کن. باده بر بگیر و سر همان جا بنه.

برای درک ِِِ صفا به درک ِِِ صافی بپرداز. نمودی از صفا را بیاب؛ و به‌طور ِِِ او درآ. در آب، بنگر. که نمودگاری از صفاست. آب مجلی‌ی صفا است و صورتی از صفا است. و بدان، که درک ِِِ آب، درک ِِِ آب بودن است. پس در صافی‌ی آب پیوند و آبی را مشق کن. خس‌های آب‌پوش را از سینه بروب پس در آب بنگر و به آب بپیوند و بنیوش.

حس‌ها و اندیشه بر آب ِِِ صفا

همچو خس بگرفته روی آب را

خس بس انبه بود بر جو چون حباب

خس چو یک سو رفت پیدا گشت آب

دم بخور در آب ِِِ ذکر و صبر کن

تا رهی از فکر و وسواس ِِِ کهن

بعد از آن تو طبع ِِِ آن آب صفا

خود بگیری جملگی سر تا به پا

                                       مثنوی

در آب بنگر و به آب بنیوش. ریزش ِِِ آب به درون تو می‌ریزد و نفحه‌ی آب در تو می‌پیچد. استشمام ِِِ آب را در خود جاری کن. بگذار آب تو را بشوید. آب، کثرت ِِِ صداهای اضافی را با خود می‌برد و تو را به‌طور ِِِ خود در می‌آورد. پس چشمانت را ببند و آرام به درون ِِِ خود روان شو. صفا بر آوای نیی، در تو می‌ریزد و جریان پیدا می‌کند. آوا را بشنو و بیاموز. آوای صفا، آوای مهر است. بگذار مهر در تو بخواند. آنگاه خاموش باش و سکون و صفایت را به بی‌ادبی تباه مکن. مراقبه‌ی ادب، بر تو است. خاموش و پر و صافی؛ از نفحه‌ی صفا، بنشین و بر ادب، ... در کار شو.

آن رسول ِِِ مجتبی وقت ِِِ نثار

خواستی از ما حضور و صد وقار

آنچنانک بر سرت مرغی بود

کز فواتش جان ِِِ تو لرزان شود

پس نیاری هیچ جنبیدن ز جا

تا نگیرد مرغ ِِِ خوب ِِِ تو هوا

دم نیاری زد ببندی سرفه را

تا نباید که بپرد آن هما

ور کست شیرین بگوید یا ترش

بر لب انگشتی نهی یعنی خمش

حیرت آن مرغ است خاموشت کند

بر نهد سر دیگ و پر جوشت کند

                                        مثنوی

اگر صفا را می‌خواهی، صفا را صدا بزن؛ یعنی که در یاد حاضر کن. همین کافی است. بگذار همه‌ی تو نجوایی صافی شود. صفا در تو خواهد رسید و تو را آغشته‌ی خود خواهد کرد. در سکون و عشق غوطه بخور و خوش، ... بخسب. عشق تو را با خود به هر جا می‌برد. و تو در سفری تمام خواهی بود. سفری که در کنج ِِِ خلوت ِِِ غار ِِِ بی ‌سفری همچون جویباری صافی و زلال جریان دارد. و تو خاموش و خوش، خفته‌ای.

چون که با شیخی تو دور از زشتیی

روز و شب سیاری و در کشتیی

گر چه پله چشم بر هم می‌زنی

در سفینه خفته‌ای ره می‌کنی

مسکل از پیغامبر ِِِ ایام ِِِ خویش

تکیه کم کن بر فن و بر گام ِِِ خویش

                                            مثنوی

بر سفینه‌ی صفا سوار شو و بر آن مرکب، بران؛ صافی و زلال. بگذار نشاط‌ ِِِ صفا در رگ ِِِ جانت بدود و تو بود و زندگی‌ی صفا شوی. حضور ِِِ تو، صفا را و صفا تو را، حیات می‌بخشد.

 و بدان، زندگی، دوام ِِِ زندگی است و حضور، جریان ِِِ حضور؛ و انس، لطیفی‌ی حضور؛ که خنک است و شادیانه. صفا از دوام ِِِ حضور بر می‌رسد و دوامی‌ی صفا دوامی‌ی حیات است.

... و آن انس است.

 

.

نوشته شده توسط هست ِ نیست| |